Bu ölkədə son illər hər şeyin qiyməti qalxıb: ətin, çörəyin, benzinin, dərmanın… amma ən dəhşətlisi odur ki, el sənətkarının, ziyalının, alimin, tarixi və milli irsi yaşadan adamın qiyməti qalxmadı. O,hələ də 30 manata toyda tar çalır, zurnayla oynadıb çörəkpulu qazanır. Bu pul bu gün bazarda iki kilo ətin qiyməti deyil. Bu qədər dəyərsizləşdirmə xalqın vicdanını gözdən salır. Bu millətin tonlarla yalançı “ulduzu” var. Amma bir əsl sənətkarı, bir əsl ədibi, bir elmi ilə ölkəsini dünyaya tanıdan adamı yoxdur — daha doğrusu, var, amma onları kimsə görmür, yox kimi bir şeydir. Ziyalısı sahibsiz qalıb, sənətkarı sosial problemlərlə mübarizə aparıb qocalır, alimləri unudulur. Dillərini, havalarını, muğamlarını, dastanlarını, incəsənətini yaşadan adamlara xalq dəyər vermir. Bəzən dövlət də vermir, bazar da vermir, cəmiyyət də vermir. Hamı “dəyər”ə qiymətlə baxır, amma “dəyərli”yə yox. İroniyanın böyüyü budur ki, millətin geyimini, ətini, maşınını “brend” edən xalq özünü, öz sənətini brend edə bilmədi. Keyfiyyətli şeyin qədrini bilməyən toplum ucuz imitasiya ilə qane oldu. Əsl səsini susdurub “plastik” musiqinin ritmində əyləndi.Təbii səsi, təbii hissi, təbii sənəti öldürdü. Zövqü plastikləşdirilən millətin dəyər meyarı da plastik oldu. Bu gün bədən şəkilləndirmə əməliyyatlarından çıxıb “sənətçi” olanların toylarda başına qızıl yağdırılır. Səsin yoxdursa, amma followerin varsa, toy sənindir. Musiqidən anlayışı olmayanların, süni intellektlə mahnı çıxaranların meydan suladığı bir məkanda sənətin özü utanır. Kiminsə mədəniyyəti yoxdur, amma qiyməti var. Kiminsə dəyəri var, amma qiyməti yoxdur.
Əsl sənətkarın canlı ifasına dəyər verməyən xalq süni səsin karaoke versiyasına rəmzi qəhrəmanlıq edir. Əsl ədibin yazdığı cümləni anlamayan toplum “status” yazıb filosofluq edir. Əsl alim çörəkpulu üçün dərs saatı artırır, amma cahilin şousuna sponsorsuz toy olmur. Bu torpağın ən böyük dərdi budur: öz ziyalısını sevə bilməmək. Sevəndə də gec sevmək. Öləndən sonra qiymət vermək. Son vida mərasimində alqışlayıb ömrü boyu susmaq. Sağ ikən dəyərsiz qoyub ölən kimi dəyər yükü vermək. Bu millət həmişə “heykəl”i sevir, “insanı” yox. Sahibsizliyə məhkum etdiyi insanları itirəndə isə gec olur. Əslində millətin səviyyəsi onun bahalı maşını ilə deyil, öz ziyalısına olan münasibəti ilə ölçülür. Və bu gün bu ölçü çox aşağıdadır. Sənətkarın əlinə “30 manatlıq qiymət” yazılan yerdə sənətin özü uduzur. Uduzan təkcə sənətkar deyil — mədəniyyətin özüdür, millətin özüdür, gələcəyin özüdür.
Biz gələcəyə hansı musiqi və mədəniyyətlə gedirik ilahi?! Bu ölkədə ağlı, zövqü, sənəti olan insanlar zülmlə dolanır içi özüm qarışıq — içimiz də, özümüz də buna şahidik. Amma ən kədərlisi başqa şeydir: biz buna artıq alışmışıq…..

Fərid Əmiraslanov
"AYMEDİACOMPANY.AZ" mədəniyyət işləri üzrə direktor müavini